بررسی فراوانی و علل بستری مجدد نوزادان طی سال‌های 1398 تا 1400

مقدمه: دوران نوزادی نقش اساسی درسلامت فرد در آینده دارد. امروزه با کاهش مدت بستری اولیه‌ نوزادان پس از زایمان، بررسی فراوانی و علل بستری مجدد نوزادان و شناسایی فاکتورهای خطر مرتبط با آن به منظور کاهش فراوانی بستری مجدد مورد توجه قرارگرفته است. لذا هدف این مطالعه بررسی فراوانی و علل بستری مجدد نوزادان در بیمارستان شهید مصطفی خمینی تهران طی سال‌های ۱۳۹۸ تا ۱۴۰۰ است. روش بررسی: دراین مطالعه‌ مقطعی، پرونده‌های پزشکی نوزادان سالمی که طی سال‌های ۱۳۹۸ تا ۱۴۰۰ در بیمارستان شهید مصطفی خمینی تهران متولد و طی ۳۰ روز پس از تولد مجدداً در بخش نوزادان بستری شده بودند، مورد بررسی قرار گرفت. اطلاعات به دست آمده توسط نرم‌افزار SPSS ویرایش ۲۱ مورد تحلیل قرار گرفت. یافته‌ها: از مجموع ۴۹۵۱ نوزاد متولد شده در طول ۳ سال، ۲۵۲ نوزاد (۵.۰۸ درصد) طی ماه اول زندگی مجدداً در بیمارستان بستری شده بودند. زردی (۷۱درصد) ، شک به سپسیس (۳.۱۶ درصد) شایع‌ترین علل بستری مجدد نوزادان بودند. ارتباط معنی‌داری بین جنسیت نوزاد (۰.۰۱۰=P)، سن حاملگی (۰.۰۰=P)، وزن هنگام تولد (۰.۰۱۹=P) و نوع تغذیه (۰.۰۰۱=P) با بستری مجدد نوزادان در بیمارستان وجود داشت. سن نوزاد در هنگام بستری ارتباط آماری معنی‌داری با علت بستری مجدد نوزاد در بیمارستان داشت(۰.۰۰۱P=). نتیجه‌گیری: بستری مجدد در بیمارستان برای بسیاری از نوزادان اتفاق می‌افتد. بستری مجدد نوزادان در هفته‌ اول زندگی عمدتاً به دلایلی مانند زردی و مشکلات تغذیه‌ای اتفاق می‌افتد و پس از هفته‌ی اول، عفونت‌ها عامل اصلی در بستری مجدد نوزادان هستند. جنس مذکر، وزن کم تولد و سن حاملگی کمتر از ۳۷ هفته فاکتورهای خطر مرتبط با بستری مجدد هستند. درحالی که تغذیه‌ی انحصاری با شیرمادر یک فاکتور محافظت‌کننده است.